چطور بچه‌ ها را به نوشتن مشق تشویق کنیم؟ ۷ راه عملی برای والدین

«مشق‌ هات رو نوشتی؟» اگر این سؤال هر روز به بحثی طولانی ختم می‌ شود، احتمالاً وقتش رسیده روش را عوض کنید، نه اینکه بیشتر تکرارش کنید. نوشتن مشق برای بچه‌ ای که خسته است یا نمی‌ داند از کجا شروع کند، می‌ تواند سخت‌ تر از چیزی باشد که به نظر می‌ رسد. خبر خوب این است که با چند تغییر کوچک، می‌ شود تکلیف را از یک کشمکش روزانه به کاری قابل‌ مدیریت تبدیل کرد.

۱ و ۲ | برای انجام تکالیف، زمان و جای مشخصی بسازید

۱. اول فرصت استراحت بدهید. خیلی از بچه‌  ها بلافاصله بعد از مدرسه به خوراکی، کمی حرکت یا بازی نیاز دارند. با هم توافق کنید که پس از یک استراحت کوتاه، تکلیف را شروع کنند. ساعت ثابت کمک می‌ کند کودک بداند چه انتظاری در پیش است؛ اما اگر آن روز کلاس یا تمرین دیگری داشته، برنامه را انعطاف‌ پذیر نگه دارید.

۲. میز را ساده و آماده کنید. برای انجام تکالیف به اتاقی بی‌ نقص نیاز نیست؛ یک سطح مرتب، نور کافی و وسایل دم‌ دست کافی است. وقتی کودک برای پیدا کردن مداد یا پاک‌ کن چند بار از جایش بلند نمی‌ شود، شروع کار هم آسان‌ تر خواهد بود. می‌ توانید با کمک خودش، وسایل مورد علاقه‌اش را از میان لوازم تحریر ویکی تحریر انتخاب کنید.

۳ و ۴ | مشق را به قدم‌های کوچک تبدیل کنید

۳. به‌ جای «همه‌ اش را بنویس»، از اولین قدم شروع کنید. اگر صفحه تکلیف طولانی به نظر می‌ رسد، آن را به بخش‌ های کوچک تقسیم کنید: «فعلاً همین سه سؤال را انجام بده.» بعد از هر بخش، چند دقیقه مکث یا کشش بدن می‌ تواند به کودک کمک کند با انرژی بیشتری ادامه بدهد.

۴. انتخاب‌ های محدود بدهید. از کودک بپرسید: «اول ریاضی را انجام می‌ دهی یا املا را؟» یا «دوست داری کنار میز آشپز خانه بنویسی یا پشت میز خودت؟» شما همچنان چارچوب را مشخص می‌ کنید، اما او هم در برنامه سهم دارد. این حس اختیار، معمولاً مقاومت در برابر مشق را کمتر می‌کند.

اگر کودک اصلاً نمی‌ داند از کجا شروع کند

کنارش بنشینید و فقط صورت اولین سؤال را با هم بخوانید. لازم نیست جواب را بگویید؛ گاهی همین همراهی کوتاه، مانع شروع را برمی‌ دارد. وقتی راه افتاد، اجازه بدهید خودش ادامه دهد.

۵ و ۶ | نوشتن را به تجربه‌ ای دلپذیرتر تبدیل کنید

۵. تلاش را دقیق تحسین کنید، نه فقط نتیجه را. به‌ جای «آفرین، چه باهوشی»، بگویید: «دیدم با اینکه این سؤال سخت بود، دوباره امتحان کردی.» تحسین مشخص به کودک نشان می‌ دهد پشتکارش دیده شده است. اگر اشتباه کرد، پیش از پاک‌ کردن جواب، از او بپرسید چطور به آن رسیده؛ شاید فقط بخشی از راه را اشتباه رفته باشد.

۶. از ابزار جذاب، بدون تبدیل‌کردنش به رشوه، کمک بگیرید. یک دفتر طرح‌ دار یا مدادی که نوشتن با آن راحت است، می‌ تواند شروع کار را خوشایندتر کند. اما قرار نیست برای هر تکلیف جایزه بخرید. بهتر است کودک را در انتخاب دفتر و لوازم نوشتاری شریک کنید و لذت استفاده از وسایل را به روال روزانه پیوند بزنید.

۷ | ریشه بی‌ میلی را پیدا کنید، نه مقصر را

اگر کودک هر روز از یک درس خاص فرار می‌ کند، در خلوت و بدون سرزنش بپرسید کدام بخش برایش سخت است. شاید دستور تکلیف را نفهمیده، از اشتباه‌ کردن می‌ ترسد یا مقدار کار برایش زیاد است. در این حالت، گفت‌ و گو با معلم از سخت‌ گیری بیشتر مفیدتر است. اگر دشواری خواندن، نوشتن یا تمرکز ادامه‌ دار است و روی درس و حال کودک اثر می‌ گذارد، از معلم یا متخصص مربوط کمک بگیرید.

جمع‌بندی: همراه باشید، نه ناظر دائمی

هدف این نیست که کودک همیشه با اشتیاق سراغ تکلیف برود؛ هدف این است که یاد بگیرد با کمک یک برنامه روشن، از پس آن بربیاید. از میان این هفت راه، یکی دو مورد را انتخاب کنید و چند روز به آن فرصت بدهید. اگر آماده‌ کردن میز مطالعه قدم اول شماست، برای دیدن وسایل متنوع و خوش‌قیمت دانش‌آموزی به ویکی تحریر سر بزنید و بگذارید فرزندتان هم در انتخاب وسایلش نظر بدهد.

پرسش‌های پرتکرار

اگر کودک هنگام تکلیف مدام حواسش پرت می‌شود، چه کنیم؟
ابتدا عوامل مزاحم مثل تلویزیون را کم کنید و تکلیف را به بخش‌های کوتاه‌تر تقسیم کنید. اگر این مشکل مداوم است، با معلمش درباره وضعیت او در کلاس گفت‌وگو کنید.

آیا باید کنار کودک بنشینیم تا مشقش تمام شود؟
نه لزوماً. برای شروع یا توضیح دستور کار کمک کنید، اما فرصت انجام مستقل تکلیف را به او بدهید و در صورت نیاز در دسترس باشید.

برای تمام‌کردن تکلیف جایزه بگذاریم؟
تشویق کلامی و توجه به تلاش، برای روال روزانه انتخاب بهتری است. جایزه را جایگزین برنامه، استراحت و رسیدگی به علت سختی تکلیف نکنید.